Jak główki potłuczonych

porcelanowych lalek

porzuconych gdzieś

na poddaszu

walają się niespełnione

obietnice

 

Poutykane w szpary

niedomykających się okien

słowa nie do dotrzymania

przeznaczone

rzucone wielokrotnie na wiatr

 

To wszystko ułomne, kalekie

takie ludzkie i prawdziwe

łypiące niewidzącymi potłuczonymi

gałkami

spomiędzy desek podłogi

I nawet rozumiem

Chociaż nie lubię